Ważne rozszerzenie zamku miało miejsce za panowania Sobiesława I, który postanowił przenieść siedzibę książąt przemyślidzkich z Wyszehradu z powrotem na Hradczany, oraz jego bratanka i następcy Władysława II, który później został drugim królem Czech, w połowie XII wieku. Ich prace kontynuował król Przemysł Ottokar II, który był jednym z kluczowych władcy Europy w swoim czasie, a rozmach prac budowlanych na zamku odzwierciedlał jego znaczenie. Ottokar w pierwszych latach skupił się na wzmacnianiu obronności, szczególnie wrażliwej strony zachodniej. Rowy zostały poszerzone, a bramę w Czarnej Wieży na wschodzie zlikwidowano. Pałac królewski przeszedł przebudowę, dostosowując się do celów reprezentacyjnych i mieszkalnych.

W 1303 roku zamek doznał poważnych uszkodzeń w wyniku pożaru. Prace odbudowy w istocie rozpoczęły się dopiero w czasach królów czeskich z dynastii Luksemburgów. W 1333 roku, syn króla Jana Ślepego, Karol, późniejszy król Czech i cesarz rzymski, wrócił z Francji i podjął prace nad zniszczonymi Hradczanami. Wtedy zaczęto budować okazały dwupiętrowy pałac, choć prace te ciągnęły się przez wiele lat, a kształt pałacu kształtował się pod wpływem wielu kolejnych władców Czech. W czasach Karola IV wzniesiono znaczącą część pałacu, w tym kaplicę Wszystkich Świętych autorstwa Petera Parlera (spłonęła w pożarze w 1541 roku). Jednocześnie budowano nowe mury i wieże. W okresie rządów Wacława IV ukończono budowę głównego skrzydła zamkowego (południowego) i rozpoczęto prace nad kolejnymi częściami pałacu.

W roku 1344 Karol IV Luksemburski, w towarzystwie ojca Jana, pierwszego arcybiskupa praskiego Arnoszta z Pardubic, położył kamień węgielny pod budowę archikatedry św. Wita, podkreślając awans diecezji praskiej na archidiecezję. Mateusz z Arras i Peter Parler byli głównymi architektami tego dzieła. Katedra posiada trzy nawy, nawę poprzeczną i wieńczącą je kaplice. Kaplica św. Wacława, wzniesiona nad grobem świętego, jest szczególnie ważna. Prace nad Wieżą Dzwonową, zwaną Wielką, o wysokości 109 metrów, zaczęte przez Parlera, zakończono dopiero w 1554 roku, a w 1770 roku otrzymała ona barokową kopułę. Zachodnia część z frontem i wieżami, które mają osiemdziesiąt metrów wysokości, powstała w XIX i XX wieku według projektu Josefa Mockera, a po jego śmierci (1899) prace kontynuował Jože Plečnik. Katedrę ukończono w 1929 roku. Obecnie służy jako skarbiec czeskich klejnotów koronacyjnych, mauzoleum królów i galeria ich portretów rzeźbiarskich i malarskich.

Piękne rzeźby autorstwa Adriana de Vries są prawdziwym skarbem tego ogrodu. Ten artysta cesarski pochodził z Niderlandów, ale jego styl artystyczny był kształtowany przez wpływy florenckiego manieryzmu oraz wczesnego baroku. W Ogrodach Wallensteina stworzył kompletny cykl rzeźb i fontann, łączący estetykę manieryzmu z dynamiką rozkwitającego baroku. Te bronzy, reprezentujące różne postacie, zostały pierwotnie wykonane w okresie Wojny Trzydziestoletniej. Niestety, w 1848 roku zostały zrabowane przez szwedzkie wojska. Niemniej jednak, w latach 1912-1918 zastąpiono je dokładnymi kopiami. Te rzeźby były pierwszymi, przynajmniej na terenie Czech, dziełami sztuki stworzonymi specjalnie do umieszczenia na otwartej przestrzeni. Wspaniale współgrają one z naturą i otoczeniem ogrodu.

Rzeźby te stoją na kamiennych podstawach i przedstawiają różne postacie, w tym Adonisa z Wenus, Apolla, Neptuna, Bachusa, Laakona z synami oraz Zapaśnika. Nie brakuje także dwóch różnych koni: jednego idącego stępa, otoczonego małymi postaciami ludzi, oraz drugiego stojącego na tylnych nogach, trzymającego węża jako trzeci punkt oparcia dla masywnej rzeźby konia. Oprócz tych wspaniałych rzeźb, w połowie XVIII wieku dodano również kamienne posągi Apolla, Diany i Herkulesa, co wzbogaciło kompleks ogrodowy.

W sumie tworzą one niesamowicie piękny zespół rzeźb, który powinien być priorytetowym miejscem do odwiedzenia przez turystów w Pradze. Choć w mieście jest wiele atrakcji, to te ogrody stanowią naprawdę wyjątkową i imponującą przestrzeń.

Most Karola

Legenda miejska opowiada, że twórcą słynnego Zegara Astronomicznego był Hanuš z Růže, który według opowieści miał zostać po zakończeniu pracy oszpecony przez praskich radnych. Ich powód był nieco kuriozalny – nie chcieli, aby Hanuš stworzył dla innych miast zegar jeszcze bardziej wspaniały niż ten, który stworzył dla Pragi. Twierdzili, żeby zabezpieczyć swoją wyjątkową atrakcję. W zemście Hanuš zatrzymał zegar, a przez wieki nikt nie był w stanie go naprawić.

Jednak prawdziwa historia mówi, że Zegar Astronomiczny pochodzi z roku 1410, a jego twórcą był Mikulaš z Kadaně. Hanuš z Růže, znacznie później, doskonalił ten zegar, a nie stworzył go od podstaw. W XVI wieku zegar przeszedł modernizację i stał się w pełni zmechanizowany. Wtedy też radni zabezpieczyli wskazówki i stworzyli księgę, w której notowali informacje na temat zegara. Ta księga stała się cennym źródłem informacji o historii zegara.

Prawda jest taka, że zegar faktycznie się zatrzymał, ale to wydarzyło się dopiero w 1865 roku. Problemem było to, że wielu zegarmistrzów nie potrafiło sobie poradzić z naprawą, co groziło usunięciem zegara. Dopiero w 1791 roku, dzięki planowi profesora Antonína Strnada, zegar został naprawiony. W 1857 roku zegarmistrz Jan Prokeš zaproponował Radzie Miasta kompleksowy plan naprawy i modernizacji zegara. Z powodu wysokich kosztów, w 1864 roku ogłoszono zbiórkę pieniędzy na renowację zegara. Ostatecznie odnowiony Zegar Astronomiczny został oddany do użytku 1 stycznia 1866 roku. W trakcie prac zachowano jak najwięcej oryginalnych elementów, ale również dodano nowoczesne komponenty.