Sama podróż do Oslo staje się niezwykłą atrakcją, a nie chodzi tu jedynie o opłaty, jakie trzeba uiścić. Widokowa trasa, zwłaszcza od strony południowej, oferuje malownicze widoki na fiord, z rozsypanymi na nim urokliwymi wysepkami. Po obu stronach drogi wznoszą się drewniane domy, których styl i wzornictwo często nawiązują do czasów wikińskich.

W trakcie wjazdu do Oslo, mijamy przystanie jachtowe, obserwując bogactwo łodzi i jachtów pływających po fiordach wokół miasta. W prześwitach między gęstym lasem iglastych drzew dostrzegamy turystów w jaskrawych strojach, a z kijkami do nordic walkingu wyglądają jakby przygotowani do jazdy na nartach, choć oczywiście to jedynie spacer górskimi ścieżkami. Ten widok skłania do refleksji nad niezwykłą urodą Norwegii, uznanej przez niektórych za najpiękniejszy kraj na świecie. Michael Booth, brytyjski pisarz i podróżnik, w książce "Skandynawski raj. O ludziach prawie idealnych" podkreśla tę niezwykłą piękność Norwegii.

Oslo, jako stolica kraju, reprezentuje w sobie wszystko, co kojarzy się z nordyckim klimatem: majestatyczne fiordy, otaczająca zieleń, ciche uliczki i przyjaznych ludzi. Miasto przeszło jednak znaczące zmiany, zaczynając od działań w kierunku neutralności ekologicznej, a kończąc na otwarciu w 2008 roku nowego symbolu miasta – nowoczesnego gmachu Opery Narodowej (Operahuset) przy Oslofjorden, dużej zatoce prowadzącej do cieśniny Skagerrak.

Oslo, mimo swojej stosunkowo niewielkiej liczby mieszkańców, oferuje niezapomniane atrakcje. Spacer po centralnych dzielnicach miasta można z powodzeniem ukończyć w ciągu jednego weekendu. Warto skupić się na głównych atrakcjach, by w pełni doświadczyć uroku stolicy Norwegii podczas pierwszej wizyty.

Historia powstania Parku Vigelanda w Oslo sięga początku XX wieku, kiedy to norweski rzeźbiarz Gustav Vigeland, uczeń słynnego Rodina, otrzymał zlecenie na stworzenie fontanny w miejscowym Frognerparken. Początkowo projekt miał obejmować jedynie fontannę, lecz Vigeland, będący człowiekiem niezwykłej wyobraźni, zdecydował się posunąć dalej.

W roku 1907 artysta rozpoczął prace nad fontanną, a wokół niej zaczął rozmieszczać liczne rzeźby i płaskorzeźby. Jego wizja szybko przerosła pierwotny plan, obejmując także ozdobny most łączący dwa stawy w parku. Zadanie było tak obszerne, że Vigeland samodzielnie projektował i tworzył gipsowe formy, pozostawiając wykonanie kamieniarskie, kowalskie i odlewnicze specjalistom, których zatrudnił.

Cały proces okazał się niezwykle precyzyjny, co umożliwiło kontynuację projektu nawet po śmierci rzeźbiarza w 1943 roku. Całe przedsięwzięcie rozpoczęło się od skromnej fontanny, ale Vigeland podjął się stworzenia setek rzeźb, a także opracowania detali takich jak oświetlenie czy ozdobne bramy i furtki do parku.

Park Vigelanda dzisiaj to zbiór 212 rzeźb i płaskorzeźb, a na nich znajduje się blisko 600 postaci ludzkich. Na centralnym wzniesieniu góruje monumentalny Monolit – 14-metrowa kolumna wyrzeźbiona z jednej bryły kamienia, składająca się z imponujących 121 postaci ludzkich. Można ją porównać do ludzkiej Wieży Babel.

Spacerując po parku, można dostrzec blisko 600 postaci, które prezentują różne emocje i uczucia – od patrzących, przez obrażone, smutne, złoszczone, po płaczące i pocieszające postacie. To prawdziwe dzieło sztuki, pełne głębokich symboli i bogatych emocji, charakteryzujące się unikalnym stylem rzeźby Gustava Vigelanda, uznawanego za symbolistę.