Obecnie Storczykarnia składa się z trzech głównych części: ekspozycyjnej, dostępnej dla turystów, uprawowej, która nie jest udostępniana zwiedzającym, oraz kawiarni letniej. Cały obiekt został wyposażony w nowoczesne urządzenia, które umożliwiają utrzymanie optymalnych warunków dla uprawy tego wyjątkowo wymagającego gatunku roślin.

W części ekspozycyjnej, otwartej dla zwiedzających, prezentowane są różnorodne rodzaje i gatunki storczyków. Wystawiane są rośliny najbardziej efektowne w okresie kwitnienia, co umożliwia turystom podziwianie ich w pełnej krasie. Przez resztę roku, storczyki te są hodowane w jednej z trzech szklarni w tle, w warunkach zbliżonych do tych, jakie panują w ich naturalnym środowisku.

W ekspozycji można zobaczyć storczyki różnych typów, takie jak naziemne (rosnące na ziemi), litofity (rosnące na skałach) oraz nadrzewne (rosnące na konarach drzew), znane również jako epifity. Bogata kolekcja obejmuje zarówno współczesne odmiany stworzone przez hodowców, jak i storczyki botaniczne, ukształtowane przez samą naturę.

Najcenniejszą grupą roślin są te o historycznym znaczeniu, pochodzące z przedwojennej kolekcji Potockich, oraz te, które znalazły się w słynnym opracowaniu z XIX wieku pt. "Reichenbachia", przechowywanym w Bibliotece Zamkowej w Łańcucie. To właśnie te storczyki stanowią niezwykłą wartość Storczykarni, będąc jednocześnie żywym dziedzictwem historii i botanicznego bogactwa.

Powstanie zbioru sztuki cerkiewnej w Łańcucie wynikało z pilnej potrzeby ochrony bezcennych dóbr kultury, które znalazły się w zagrożeniu w wyniku wysiedleń ludności ukraińskiej z obszaru południowo-wschodniej Polski w latach 1945 i 1947. Długotrwały okres umyślnego niszczenia zabytków sztuki religijnej doprowadził do utraty około 330 cerkwi spośród 650, które istniały w tej części historycznej diecezji przemyskiej, a która po II wojnie znalazła się w granicach Polski. W celu przeciwdziałania dalszym stratom, muzealnicy podjęli akcję zabezpieczania "niechcianych pamiątek historii", skupiając się głównie na malarstwie, księgozbiorach i rzemiośle artystycznym.

W 1960 roku powołano Wojewódzką Składnicę Zabytków Ruchomych w Łańcucie, przekształconą później w Dział Sztuki Cerkiewnej Muzeum Zamku w Łańcucie. To miejsce stało się schronieniem dla ponad 1000 ikon (XV – XX w.), dzieł rzemiosła artystycznego oraz 300 tomów starych druków cyrylickich, z najbardziej znaczącym zabytkiem - Apostołem z lwowskiej drukarni Fedorowa z 1574 roku. Zbiory te tworzą obecnie największą kolekcję ukraińskiej sztuki sakralnej w Polsce. Magazyny zostały zorganizowane na początku w prowizoryczny sposób, a później przystosowano specjalne pomieszczenia w skrzydle dawnych stajni cugowych.

Kolekcje są stale poddawane konserwacji, uzupełniane poprzez zakupy muzealnych eksponatów i dostępne dla zwiedzających. Część wyposażenia cerkiewnego została również zwrócona na swoje pierwotne miejsce, gdzie obecnie służy kultowi, odzyskując swoją pierwotną funkcję.

Podczas zwiedzania historycznego Kasyna Urzędniczego, możecie zagłębić się w fascynującą historię Łańcuta, która liczy niemal 700 lat. Dział Historii Miasta, mieszczący się w tym obiekcie, stanowi przestrzeń, która rzuca światło na charakter życia codziennego lokalnej społeczności z końca XIX i 1. połowy XX wieku. Dwie główne ekspozycje, mieszczańska i poświęcona 10 Pułkowi Strzelców Konnych, tworzą mozaikę kultury materialnej, ukazując zarówno styl życia miejscowej inteligencji, jak i licznej grupy rzemieślników. 10 Pułk Strzelców Konnych, który w latach 1921-1939 stacjonował w Łańcucie, zdobył sławę dzięki osiągnięciom w czasie II wojny światowej, co uczyniło go dumą miasta.

Kompletny obraz dziejów Łańcuta ukazują monitorowe prezentacje, wzbogacone archiwalną ikonografią oraz zestawieniem kluczowych faktów. Miasto, założone na dawnej trasie handlowej z zachodu na wschód w XIV wieku, posiadało szczególne znaczenie, będąc lokowane na prawie magdeburskim i węgierskim. Przez stulecia, Łańcut był centrum produkcji tkackiej i metalurgicznej, skoncentrowanej wokół rynku i wychodzących z niego ulic. Odzwierciedlając bogatą historię, miasto było ufortyfikowane, a pierwszy zamek znajdował się na Łysej Górze. Rządy kolejno czterech rodów - Pileckich, Stadnickich, Lubomirskich i Potockich, nadawały mu stabilność i prestiż. Mimo różnych okresów burzliwych, takich jak rządy Stanisława Stadnickiego, znanej jako Diabeł Łańcucki, miasto utrzymało się na wysokim poziomie gospodarczym.

Po pierwszym rozbiorze Polski, Łańcut znalazł się w Austrii, aby później stać się siedzibą powiatu. Znakomicie rozwinięte kulturalno-oświatowe życie, wsparte przez inteligencję, uczyniło z niego ważne centrum kulturalne. Miasto, które słynęło z wysokiej jakości trunków produkowanych w fabrykach hrabiego Potockiego, zachowało wiele zabytków, takich jak klasztor dominikański, kościół farny oraz liczne budynki użyteczności publicznej, kamienice i wille, harmonijnie wpisane w malowniczy krajobraz Łańcuta. Pomimo wielu najazdów, wojen i klęsk, miasto przetrwało, a jego dziedzictwo historyczne wciąż jest obecne w zachowanych zabytkach i malowniczych krajobrazach.

Historia Łańcuta sięga dalekiego średniowiecza, a datą oficjalnej lokacji miasta uznaje się rok 1349, związany z działalnością króla Kazimierza Wielkiego. Przez wieki, Łańcut przechodził kolejno pod panowanie rodów Pileckich, Stadnickich, Lubomirskich i Potockich. Pełną historię miasta można zgłębić na oficjalnej stronie internetowej www.lancut.pl.

Pierwsza rezydencja "panów na Łańcucie" znajdowała się na wzgórzu w północnej części miasta. Obecny Zamek został wzniesiony z inicjatywy Stanisława Lubomirskiego w latach 1629-1642. Był to nowoczesny kompleks rezydencjalny typu "palazzo in fortezza", zbudowany z budynku mieszkalnego z narożnymi wieżami, otoczonego bastionowymi fortyfikacjami. W pracach budowlanych uczestniczyli renomowani artyści, takich jak Maciej Trapola, Krzysztof Mieroszewski, Tylman z Gameren i Giovanni Battista Falconi.

W drugiej połowie XVIII wieku, Izabella z Czartoryskich Lubomirska, ówczesna właścicielka Łańcuta, przekształciła warownię w elegancki zespół pałacowo-parkowy. W tym okresie zatrudniono wielu wybitnych artystów, m.in. Szymona Bogumiła Zuga, Jana Christiana Kamsetzera, Christiana Piotra Aignera, Fryderyka Baumana i Vincenza Brennę.

Ważne zmiany objęły układ i wyposażenie zamku, dostosowując je do ówczesnych trendów i mód. W latach siedemdziesiątych XVIII wieku rozpoczęto kształtowanie parku otaczającego Zamek. Usunięto przedwałówki, zasadzono aleję spacerową z lipami, tworząc malownicze otoczenie.

Pod koniec XVIII wieku, Łańcut zasłynął jako jedna z najwspanialszych rezydencji w Polsce. Miejsce to tętniło życiem muzycznym i teatralnym, gościło wielu wybitnych przybyszów. Po śmierci księżnej Lubomirskiej w 1816 roku, cała posiadłość przeszła w ręce jej wnuka Alfreda I Potockiego. W 1830 roku Alfred I utworzył ordynację, a syn Alfred II Józef związany był ściśle z dworem habsburskim. W Łańcucie, z powodu rzadkich wizyt, zamek i park popadły w zaniedbanie. Dopiero po śmierci Alfreda II, Łańcut przypadł Romanowi Potockiemu i jego żonie Elżbiecie z Radziwiłłów, którzy przywrócili mu dawną świetność. W latach 1889-1911 przeprowadzono generalny remont zamku z przebudową, pod nadzorem francuskiego architekta Armanda Beauque i włoskiego rysownika Alberta Pio.